de allermooiste dag

Hugo21 september is altijd een fijne dag: het begin van de herfst, voor mij de mooiste en heerlijkste tijd van het jaar. En dit jaar is de herfst het allermooist. Op de eerste dag van het najaar is ons derde kindje geboren, onze eerste zoon: Hugo.

Hij is schitterend en ik geniet volop van hem. De komende tijd vul ik mijn dagen met staren naar dit kleine wonder dat ons gezin, met al twee mooie dochters, helemaal compleet maakt.

Tussendoor zal ik vast af en toe iets maken (de tekenkriebel kriebelt), maar vanaf januari wil ik mijn werk weer echt oppakken. Tot die tijd is het dus wat stiller en rustig.

Mijn website is ook heel erg toe aan een opfrisbeurt. Door mijn portfolio kun je niet meer lekker heen-en-weer bladeren zie ik. En te veel staat er nog niet, wat ik wel wil vertellen en wil laten zien. Ik heb voor meer boeken getekend en meer dingen gemaakt waar ik trots op ben en dat wil ik graag delen. Maar voor alles is een tijd. Het komt!

De komende weken zijn eerst nog voor mijn lieve kleine man.Hugo achter

lente

Het was een lange winter, waarin ik heel rustig aan moest doen, maar er toch veel gebeurde. Gelukkig was het vorige week plotseling officieel lente. Een mooi moment voor een nieuw begin, in veel opzichten.

We verwachten een derde kindje. Ook al is het al de tweede herhaling, toch is het weer net zo spannend en even mooi en verwachtingsvol.

Een bijkomend geluk is dat ik door de zwangerschap bijna geen last meer heb van mijn gewrichtsklachten. Ik ben voorzichtig weer een beetje aan het werk en probeer dat steeds meer uit te bouwen.

Dat opbouwen doe ik met twee erg mooie projecten. De komende tijd rond ik de illustraties voor een prentenboek voor De Vier Windstreken af. Het is een bijzonder verhaal over een meisje dat op reis gaat naar nergens.

En tegelijkertijd begin ik aan een heel erg gaaf boek voor Lemniscaat. Voor Kerst! Ik heb veel zin om met de tekeningen te beginnen en kijk zelf al uit naar het resultaat. Terwijl alles in de tuin groen wordt, de zon weer gaat schijnen en ons leven zich naar buiten verplaatst, zingen wij hier vol verwachting over het kindje dat geboren wordt en de ster die ons de weg wijst in koude winternachten.

Tussendoor is er altijd nog mijn eigen verhaal. De droom van een eigen boek, helemaal van mijzelf. En inmiddels ook een gestaag groeiende stapel nieuwere ideeën. Het komt er uiteindelijk wel. Vast en zeker. Na deze volgen nog veel meer lentes. Tijd is geduldig en vooralsnog worden de dagen eerst langer en warmer en groeien er al voorzichtige blaadjes uit onze appelboom voor het raam.

Al met al wordt deze lente een tijd vol avontuur en groei en bloei en veel moois.

In verband met mijn zwangerschap en bevalling zal ik met verlof zijn vanaf begin september tot en met het einde van dit jaar. In januari 2016 start ik weer met werken en ben ik beschikbaar voor nieuwe projecten.

Een klein voorproefje van ‘Ergens’

herfst

ze liggen er al even
de voor mijn dochter gevonden eerste kastanjes
schatten van vroege najaarsstorm
dwars door nog nadampende zomerwarmte
heerlijkste herfst
van verwachtingsvol ingehouden adem
doorbroken door het ritselen
door onze laarzen
van droge bladeren
snel de naakte kwetsbaarheid van pure eenvoud,
maar eerst
nog
gouder
steeds
verstilder

Dit jaar moet er een tekeningen bij komen. Eindelijk.

De zomer ging voorbij. Snel, want het werd herfst terwijl het nog augustus was. Maar het was heerlijk, die zomer. Hij bracht warmte en rust.

Die rust moet ik voorlopig vasthouden, helaas. Ik heb last van pijn in mijn handen. De precieze oorzaak daarvan zijn we aan het zoeken, maar de oplossing zit vooral in rust. Gelukkig is dat niet hetzelfde als niets doen. De druk moet er alleen af. Niet voor altijd, maar wel voor wat langer dan even. Dit jaar wordt dus een langzaam jaar. Misschien is dat ook wel goed af en toe. Niet stilstaan, maar wel even slenteren in plaats van stevig doorstappen.

Qua timing is het waardeloos. Er komen juist net nu zulke mooie opdrachten en projecten voorbij. Eigenlijk wil ik alles. Maar nu moet ik nog rigoureuzer kiezen dan ik al moest. En dat heb ik gedaan.

Ik werk dit najaar aan illustraties bij een heel bijzonder verhaal. Het wordt een prentenboek. Als ik iets mag laten zien, ga ik dat doen natuurlijk. Daarnaast en daarna werk ik aan een eigen boek. En dat is een droom: iets helemaal van mijzelf.

Onder andere dit maakte ik nog in de zomer, als aanvulling op mijn ‘Drie bruggen’-serie:

sloot (vrij werk: Drie Bruggen)

Voor Nynke

verjaardagstekening voor Nynke

Je dronk je melk en bent nu dus groot
zoals dat hoort bij prinsessen
en ik tuur omhoog tot ik in de verre verte zie
hoe dat komt en dat het natuurlijk ook klopt:
je bent tenslotte al drie.

een bijzondere dag

Het voelt onwennig nog, maar mijn naam staat er echt bij. Ik ben een van de 12 winnaars van de illustratiewedstrijd van Lemniscaat.

En dus zat ik op een regenachtige, maar evengoed wondermooie lentemorgen ineens bij een waanzinnig mooie uitgeverij met mijn ‘originelen’.  Het idee begint een beetje te landen nu, maar ik kan het nog niet helemaal bevatten. Alleen al daar zijn was heel speciaal en vandaag is voor mij een heel bijzondere dag. Als ik een droom had die ik najoeg, dan was dit hem.

Het is mooi en onwerkelijk. Heel spannend ook. En leuk natuurlijk! Het is een waanzinnig mooie kans. Ik ben er heel blij mee.

Ik weet niet wat het brengt, maar het voelt als een begin. Alsof alles tot nu toe de trap was van een hoge duikplank waar ik nu vanaf spring. Dat doe ik nooit, van duikplanken springen. Geen idee dus waar ik uitkom. Dat wordt een ontdekkingstocht.

Ik ga ontdekken wie ik ben als illustrator en wat ik graag wil en mag maken. En ik ga heel veel leren. Ik kijk er naar uit. Het wordt een mooie en bijzondere tijd. Dat is het al.

En dan is er nog meer moois ook. Maar één ding tegelijk nu. Anders wordt het veel te gek allemaal. Je hoofd mag af en toe in de wolken, maar wel met je voeten op de grond.

droom (vrij werk: 'Drie bruggen')

Drie bruggen gingen ze over. Heel ver.
Totdat ze waren waar ze vertrokken.
Nynke gaapt ervan. Haar ogen willen dicht.
Mama is fijn om tegenaan te kruipen.

Fluister nu alleen nog maar. En wind, stop met waaien. 
Misschien duurt haar mooie droom dan wel heerlijk lang.
Dag lief meisje, slaap zacht.