waarachtigheid

Er zit iets moois in onvervuld verlangen en ook in pijn en verdriet. Alleen maar geluk is plat en mist diepte. Een mooi plaatje is mooi, maar het raakt pas als het waarachtig is en daarvoor is eigenlijk altijd iets rafeligs, oneigenlijks of onafgemaakts nodig. Dat geldt voor kunst, poëzie en literatuur. Het moet ergens schuren of niet helemaal af zijn, of open, of een beetje lelijk. Of het nu groot is of heel klein. Wat dat betreft ben ik zelf nog niet eens zo’n slecht uitgangspunt als ik tot waarachtigheid wil geraken.

En dat wil ik graag. Volgens mij is het tijd voor nieuwe dingen.

Voor vliegen ook vooral.

‘Het verdriet van eenzaamheid’, onderdeel van een serie illustraties voor een prentenboek in ontwikkeling voor uitgeverij Mozaïek. Het verschijnt als het goed is in de zomer van 2019.

 

zie jij het ook?

Zes jaar geleden kreeg ik van uitgeverij Ark de kans om mijn eerste prentenboek te illustreren (Ik stuur je de zon, geschreven door Willemijn de Weerd). Het was het actieboek voor de christelijke kinderboekenmaand in 2012 en de mooiste start van mijn werk als illustrator die ik kon bedenken.

Ik ben de mensen bij Ark nog steeds dankbaar dat ze iets in mij zagen en mij een kans boden als illustrator, ook al had ik geen opleiding en weinig ervaring. Het heeft veel voor mij betekend.

En ik vind het heel leuk dat ik nu, na 6 jaar, voor deze zelfde uitgever mijn allereerste echte ‘eigen’ boek mag maken! Een eigen concept, eigen tekst en natuurlijk eigen tekeningen.

Het wordt een mooi, lief, klein en teer boekje. Een cadeau voor bij geboorte of doop. Of gewoon zomaar, omdat je van je kind houdt en ziet hoe mooi het is. Een cadeau met een kus erbij. Zoet, omdat het hoort bij zo’n boekje, maar niet tè zoet. Ik vind het een mooi begin van een eigen oeuvre en heel fijn om aan te werken.

Voor de zomer moet het af zijn en dan komt het als het goed is in september uit.

voor het eerst

ze vielen langzaam en zacht
zodat ik langzaam en zacht
kon wennen aan mijn nieuwe jongen
aan dat hij inderdaad een jongen
en niet meer als zijn zussen
en al helemaal geen baby meer was
ze waren zo zacht zijn krullen
en de tijd voor even barmhartig
langzaam

waar de wind waait

Mijn woord voor 2016 was ‘doorwaaien’. Het was het plan voor afgelopen jaar: ramen opengooien een frisse wind laten waaien die me op zou schudden en tot grotere hoogte stuwen. Dat was een iets te groot voornemen en eigenlijk had ik dat wel kunnen weten natuurlijk. Maar het was een oprecht verlangen en ik vond het zo’n mooi uitgangspunt.

folderHet moest een weergaloze doorstart worden, na een te lange tijd van rust vanwege gezondheidsproblemen en de geboorte van een lief jongetje, maar zo’n opstartfase is lang en geleidelijk en het grote doorwaaien bleef een beetje uit.

Maar toen ik vlak voor het einde van het jaar de brochure thuisgestuurd kreeg, viel het ineens toch op zijn plek.

Poëzie stond boven aan mijn verlanglijstje van opdrachten en ik ben dan ook zo blij met deze tekeningen bij de grappige, ontroerende en treffende gedichten van Brenda Heijnis. Inmiddels heb ik de tekeningen opgestuurd en als het goed is verschijnt ons boek in de loop van het voorjaar.

Fijn is dat, iets nieuws in de lente. Ik verlang naar de zachte wind van een mooie nieuwe tijd. Mijn woord voor dit nieuwe jaar heb ik trouwens iets kleiner gekozen: ‘aandacht’. Ik ben benieuwd wat het zal brengen.

kusje

 

bezig

Een paar voorbeelden van tekeningen die ik de afgelopen tijd maakte: Hugo die 1 werd en nu geen baby meer is, de eerste tekening bij een eigen verhaal over een heerlijke zaterdagochtend in de vroege herfst en mijn allereerste bijbelverhaalillustratie.

Hugo is jarig

zaterdag

het mooiste steentje