waar de wind waait

Mijn woord voor 2016 was ‘doorwaaien’. Het was het plan voor afgelopen jaar: ramen opengooien een frisse wind laten waaien die me op zou schudden en tot grotere hoogte stuwen. Dat was een iets te groot voornemen en eigenlijk had ik dat wel kunnen weten natuurlijk. Maar het was een oprecht verlangen en ik vond het zo’n mooi uitgangspunt.

folderHet moest een weergaloze doorstart worden, na een te lange tijd van rust vanwege gezondheidsproblemen en de geboorte van een lief jongetje, maar zo’n opstartfase is lang en geleidelijk en het grote doorwaaien bleef een beetje uit.

Maar toen ik vlak voor het einde van het jaar de brochure thuisgestuurd kreeg, viel het ineens toch op zijn plek.

Poëzie stond boven aan mijn verlanglijstje van opdrachten en ik ben dan ook zo blij met deze tekeningen bij de grappige, ontroerende en treffende gedichten van Brenda Heijnis. Inmiddels heb ik de tekeningen opgestuurd en als het goed is verschijnt ons boek in de loop van het voorjaar.

Fijn is dat, iets nieuws in de lente. Ik verlang naar de zachte wind van een mooie nieuwe tijd. Mijn woord voor dit nieuwe jaar heb ik trouwens iets kleiner gekozen: ‘aandacht’. Ik ben benieuwd wat het zal brengen.

kusje